Hallo lieve familie,

Eergisteren heb ik met Charlotte een bezoekje gebracht aan Els, zij was blij verrast ons te zien. Toen wij kwamen zat zij, zoals meestal, in het dagverblijf een beetje weg te dommelen, maar ze sliep niet echt. Daar het heerlijk weer was zijn we buiten in de tuin in het zonnetje gaan zitten, dat vindt zij altijd fijn. Ook genoot zij duidelijk van de meegebrachte druiven, die zijn ook zo gemakkelijk door haarzelf te pakken.Koos had mij de suggestie gedaan om wat oude foto's mee te nemen en dat bleek een goed idee. Het waren o.a. fototjes van Opa en Oma met hun hondje Wampie, een foto van Jos en Jacques uit diezelfde tijd en enkele leuke foto's die ik rond 1950 in Nijmegen bij Oma op de Wilhelminasingel van Els en haar toenmalige voltallige kroost van 2 kinderen heb genomen. Behalve Els zelf staan Max er als baby en Margriet als kleuter op. Els bestudeerde de fototjes meermalen heel aandachtig en knikte soms instemmend, wellicht met haar herinneringen? Je zou zo graag willen weten wat er op zo'n moment door haar hoofd gaat. Zij was er daarna ook een beetje stil van, leek het mij. Een foto van Greet, onze zus, die in 1942 als verpleegster aan tbc is gestorven, leek bij haar geen herkenning op te roepen, terwijl zij vroeger toch zo'n hechte band met elkaar hadden.Het praten is helaas nog weinig verbeterd, al doet zij er wel moeite voor. Soms een herkenbaar uitgesproken woord, dat echter geen duidelijk verband houdt met ons "gesprek", verder weinig articulatie helaas. Dus blijft het bij zelf wat vertellen.Al met al was het toch een fijn bezoek voor ons zelf en ik geloof ook voor haar.Hartelijke groet aan allemaal,

Frans Leenen